Erken Ergenlik Döneminde Dua Algısı

Dua, insan-Tanrı ve tabiat algılamasının tabii bir sonucu olan ve tarih boyunca inançlı-inançsız her insanın yaşadığı bir fenomendir. Dua, doğru anlaşılıp uygulandığında ibadetin özü, insanın başarı ve mutluluğunun kaynağı; yanlış anlaşılıp yaşandığında ise, ümitsizliğin, gayesizliğin ve hayal kırıklığının tohumu olabilmektedir. Yetişen neslin, dinsel inanış ve eylemlerinin, kendilerine doğru olanı göstermesi için, onların dinsel konularda doğru bir şekilde bilgilendirmelerini gerekli kılar. Duayı, tekrar ettiğimiz kalıplaşmış kelimelerden ve anlamsız beklenti aracı olmaktan kurtarmak ve onu tekrar ibadetin özüne yerleştirmek için, nasıl olması gerektiğini ifade etmek ve göstermek gerekir. Çocuklarımızın hayat yolculuğu boyunca yarınlarından ümit kesmemeleri ve enerji dolu olmalarını sağlamak için onlara “dua”yı doğru bir şekilde öğretmek ve var olan yanlış uygulamaları düzeltmek, din eğitimcilerinin görevleri arasındadır.
Bu nedenle duayı nasıl algıladıklarını görmek amacıyla ortaokul öğrencilerinin dua anlayışlarını çeşitli değişkenler açısından incelemeyi, araştırma konusu olarak tespit ettik. Elde ettiğimiz sonuçların bu alanda araştırma yapmak isteyenlere faydalı olmasını umarım. Araştırmanın yapıldığı tarihlerde ilgili sınıflar ilköğretim olarak adlandırıldığından, çalışmamızda ilköğretim okulları olarak anılacaktır. Basımın yapıldığı tarihte ilgili sınıflara ortaokul tanımlaması yapılmaktadır.